Ik ben vanmorgen naar de huisarts geweest met de volgende klachten:in de nacht, ontzettende pijn in de hartstreek uitstralend tussen de schouderbladen en hals/keelgebied, ik kon zelf het bed niet uit vanwege de pijn, mijn man gaf me 2 paracetamol en na een uur zakte de pijn af, dit heb ik vaker gehad en de huisarts doet verder geen onderzoeken, alleen palpatie van de ribben en borstbeen, hartklachten door dichtslibben van de vaten zit bij mij in de familie!

Beste Anneke,

Zou je dan niet beter een internist of cardioloog raadplegen?

Beterschap
Bea

Hoi Anneke,

Vervelend voor je, ik weet hoe pijnlijk het is en hoe angstig je jezelf voelt als je dit voor de eerste keer meemaakt. Ikzelf dacht de eerste keer dat ik daadwerkelijk iets van een hartaanval ofzo had.

De werkelijke pijn komt van de aanhechtingen van de pezen en spieren die op het borstbeen vastzitten en om je longen en naar je schouders toelopen. Deze aanhechtingen zijn(door wat voor oorzaak dan ook) ontstoken en geven bij iedere in- en uitademing een heftige pijn op de borst met uitstraling naar de arm en schouders.

Helaas kreeg ik (ook deze keer)te horen dat dit een chronische aandoening is en dat je er eigenlijk mee moet leren leven. Wel is het zo dat ik de ontsteking voel opkomen en dan alvast een spierverslapper(ibruprofen 800Mg of Diclofenic 100Mg)inneem zodat ik in ieder geval een beetje kan slapen. Bij mij geeft het wel verlichting als ik hoog op mijn rug ga liggen met mijn linkerarm boven mijn hoofd.

Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt,

Vele lieve groetjes ssylvia

dag Anneke

ik lees je briefje
en het komt gewoon in mij op te zeggen
bel ineens de cardioloog op die je kent bij naam en als goed aangeschreven en maak een afspraak, of bel een internist om een afspraak te maken,
ik denk dat zij je dan zeker zullen helpen om verder te onderzoek,te doen naar wat er gaande kan zijn
DOEN.
groetjes en tbeste
van Antje

Het is juist wat Sylvia schrijft. Het syndroom van Tietze is een ontsteking op de aanhechtingsspieren van de borstkas. Door de zwellingen van de ontsteking heb je het gevoel dat je hart en longproblemen hebt. Ze is onderhevig aan stress, dus proberen stress te vermijden, rekoefeningen doenga op een stoel zitten en rol een badhandoek op en steek deze handdoek tussen de leuning van de stoel en het schouderblad en buig je romp nu naar achteren, zo rek je je ribbenkas uit. Ook een osteopaat kan je zeer vlug van je klachten helpen. Helaas is de ziekte chronisch, maar ze is goedaardig. Het enige wat je kan doen is pijnstillende medicatie nemen en bij aanhoudende hevige pijn een cortisonespuit onder het ribbenrooster laten zetten. Blijkbaar hebben veel CIB-patiënten hier last van.
Groetjes Daniëlle

hallo hier sven wanneer je naar de dokter gaat dan krijg je als antwoord dat je daar moet mee leren leven met die pijnen maar eerst hebben ze mij dan eens binnenste buiten gekeerd om dan met de leuke melding te komen omdat ze het toch niet wisten dat het het syndroom van tietse was , het ergste is dat benauwd gevoel het lijkt wel of je gaat een hartaanval gaat krijgen maar weet je wat er goed helpt bij mij is een dafalgan van 1 gram en savond's myolastan groetjes

Het lijkt me beter dat om andere dingen uit te sluiten (hartproblemen?) je je wel grondig laat onderzoeken. Beter 2 onderzoeken te veel dan 1 te weinig......

hallo, ik ben joke en ben 17, en ik heb al een jaar pijn op mijn borstbeen. ik heb op internet gekeken, en alles komt overeen met het syndroom van tietze.
Maar ik ben nu verlost van de problemen, en mijn remedie is borstspieroefeningen doen. pompen, of in de fitness.
ook een tip voor andere meiskes is: pomp met een kussen onder uw knieen met uw knieen als stuenvlak met de grond--> zo is het niet zo zwaar.
probeer het ook eens, en laat weten aub als het u ook helpt

Hallo, ik ben een meisje van 18 jaar. ik heb de ziekte van Crohn en Reuma. Ik heb enorm veel last van mijn borstkas en kan hier helemaal niet door slapen. Ik lig uren wakker te huilen van de pijn. Het spijtige is dat ik geen zware pijnstillers mag nemen samen met mijn andere medicatie. Ik mag dus alleen maar een paracetamolleke fzo pakken en dit helpt duidelijk niet. kunnen ze hier nu echt niks aan doen

Hello,

Ik heb ook tietze,
Ben het nog maar een maand geleden te weten gekomen.
Probleem bij mij is ook dat de pijn al een maand aanhoud en idd er is niets aan te doen.

Mijn werk is er ook onder aan het lijden want ik kan de helft van de tijd niet doen wat ik moet doen van de pijn.

Ik ben al aan het denken om mijn ontslag te geven hierdoor, maar dan krijg ik geen stempelgeld ook niet omdat ik zelf ontslag genomen heb.

Zijn er hier mensen met hetzelfde probleem? en zoja wat doen jullie dan om het toch te kunnen blijven doen jullie werk?

Hoi,

ik heb ook het syndroom van tietze. Ik heb hier 10 jaar me rond gelopen voordat ze wisten wat het was. De dokter zei dat ik me aanstelde en ben nog enkele keren heen geweest. Na tijd ben ik van dokter verwisseld en die heeft toch erkend dat ik wat heb. en het blijkt dus het syndroom van tietze te zijn. Van de dokter moet ik afvallen zodat het gewicht dat je meesleept kleiner word. DAt zou een kleine verlichting kunnen zijn. op een gezond gewicht komen. En voor vrouwen een bh zonder harde delen erin te dragen.
Ik zit nog op school en het is meer een zittende opleiding om het zo maar te noemen. Beetje door een microscoop kijken dus veel last ondervind ik er niet van op school.

Ik heb alleen maar last tijdens het fietsen als de wind van voren komt. Weet iemane daar wat op? Een houding of iets dergelijks zodat de druk afneemt. (Stoppen met fietsen heeft geen zin want anders kom ik niet op school, en dat zou ook betekenen minder lichaambeweging en dan kom je weer aan)

Hoi allemaal, ook ik schijn nu weer te lijden aan het syndroom van Tietze of iets wat daarop lijkt. Bij een kleine bukbeweging "schoot het er weer in"en het is alsof er scheermessen in mijn borstkas snijden. Bukken gaat dus niet.
Ik ben nu 54, heb Fibro, maar ik he al jaren geen last meer gehad van het Tietze syndroom, ik heb me laten vertellen dat dit na verloop van jaren verdwijnt.
De huisarts stelt dat het kraakbeen met het ouder worden, verhard, verbot als het ware, dat dáár misschien iets is geknapt....
Maar het voelt als tussenwervelweefsel dat bont en blauw is als de ergste, snijdende pijn is verdwenen. De pijn op het borstbeen zelf ken ik maar al te goed.
Ik zag een site waar men misschien baat bij kan hebben:
http://www.triggerpointboek.nl/angina.htm
Ze leggen het redelijk goed uit.
Ik wens iedereen sterkte, ook mezelf:-))Probeer niet in een dip te raken!
groet van Annet

hallo, ik heb ook te horen gekregen dat ik ontsteking van tietze heb.
Maar de klachten en pijnen voelen zo erg aan, dat ik er nog steeds aan twijfel of het dat wel is..het is namelijk een hele klachtenlijst..dat ik dan JUIST denk dat het niet zomaar iets onschuldigs kan zijn..al hoop ik het natuurlijk van wel!

Maar ik heb er al meer dan 2 maanden last van. Continu heb ik een pijnlijk gevoel, vooral aan de linkerkant; dus onder en aan de zijkanten van mn linkerborst..daar voel ik een constante druk wat zwaar aanvoelt, soms als een soort van kramp, waardoor ik me ook weer misselijk en beroerd door voel. Als ik er op duw dan voelt het alsof er een enorme blauwe plek zit, al zie je er aan de buitenkant niks van. Ook straalt het uit naar de linkerkant van mn rug naar het midden van mn schouderbladen, maar dan ook weer iets meer naar de linkerkant toe. Daar eindigt het ook echt in zo'n drukpunt, zeg maar precies achter het hart..

Ook heb ik ook een drukkend gevoel bij mn borstbeen, en dan voornamelijk links, tegen mn linkerborst. Alsof er een soort luchtbel zit..ik weet niet hoe ik het anders uit moet leggen. Voelt soms best gevoelig aan met ademhalen en
voel me dan lichtjes in het hoofd..

Ook schik ik vaak s'nachts wakker, dan voel ik dat er iets gebeurd, aan de binnenkant links van mn borstbeen zeg maar, maar wat, dat weet ik zelf ook niet, alsof er iets naar boven schiet, soms zelfs naar de linkerkant van mn hoofd..
En dat is zo beangstigend, dan krijg ik het direct benauwd en een enorme druk op mn borst, en krijg ik klamme handen..Dat wat er dan naar boven schiet, duurt echt maar een miliseconde, maar de benauwdheid en die druk houden echt zo'n 20 minuten aan..

Het zijn allemaal vage (?) en onverklaarbare klachten waar de dokters niets mee kunnen..en het zit allemaal aan de linkerkant wat mij juist angstig maakt!
Ik ben zelf ook linkshandig, kan dat er ook mee te maken hebben? Dat je juist die kant, en daardoor je hart, meer belast ofzo?

Ben al 2 keer naar de EHBO geweest, waar ze een hartfilmpje en een rontgenfoto hebben gemaakt, verder hebben ze ook bloed geprikt. De eerste keer dachten ze aan maagzuur?? Nooit last van zuurbranden gehad, maar goed, was blij te horen dat dat het maar was! En bij het 2de bezoek was alles (gelukkig!) helemaal goed! Maar wat moet het dan zijn??

Mn huisarts dacht dus aan de ontsteking van tietze, en heeft me ook naar de fysio gestuurd, maar helaas heeft dat niet geholpen..bij de cardioloog ben ik ook geweest, ze keek me wel verbaasd aan toen ik mn hele klachtenlijst op zei,maar omdat ik nog jong ben (26) en hartziektes niet in mn familie voorkomen, dacht ze dat het stress en spanningen waren..ik heb soms echt het gevoel dat ze me niet serieus nemen!

Ik heb natuurlijk ook op internet rondgekeken, maar daaruit blijkt dat het veel dingen kan zijn..En over dat wakker schikken s'nachts daar kon ik helemaal niets over vinden..maarja, weet ook niet wat dat is en wat er dan precies gebeurd..en omdat niemand dat heeft vind ik dat juist nóg enger en verontrustend..

Ik hoop toch echt dat iemand mij kan helpen en dat iemand mij (hopelijk) kan geruststellen..

Hoi A,

Ik begrijp dat het allemaal zeer angstig voor je is, ik schreef zelf eerder dat ik de eerste keer dacht dat ik een hartaanval kreeg ofzo.....dit was dus niet het geval. Ik weet wel dat als je je druk maakt over pijn in de omgeving van je hart en borststreek dit een versterking van de symptomen kan geven. Probeer dus rustig te blijven en niet alles wat je voelt te laten naar het syndroom van Tietze.

Ik begrijp dat je inmiddels al een aantal artsen heb bezocht maar heb nog niet gelezen dat je iets van pijnstilling ontvangen hebt, vraag hierom en je zult zien dat je het allemaal wat ontspannender tegemoet kan gaan. Overigens is er voor Tietze geen vastgestelde termijn.

Het 's nachts niet kunnen slapen is natuurlijk een vorm van een vicieuze cirkel:
je weet dat je iets gaat voelen in je borst en je gaat daar op slapen. Probeer
jezelf moe te maken en ga met een andere instelling slapen,je zult zien dat dit
vruchten afwerpt.

De reden dat jij jezelf niet serieus genomen voelt komt omdat het syndroom van Tietze in het verleden nogal vaak voorkwam bij mensen die last hadden van hypochondrie(aanstellen, klagen over een symptomen om zo een ernstige ziekte/afwijking te veronderstellen), daarnaast zijn er (helaas) nog veel artsen die fybromyalgie(reuma van spieren en weke delen) niet als daadwerkelijke ziekte erkennen, mensen die dit hebben worden in de regel ook vaak geconfronteerd met het syndroom van Tietze....

Al met al wil ik je adviseren om met het bovenstaande verhaal eens in gepsprek met je huisarts te gaan en om adequate pijnstilling te vragen.

Heel veel succes en lieve groetjes!!!,

ssylvia.

Hallo,

Vorige maand had ik examens... op een ochtend toen ik op weg was naar het schoolgebouw begon ik plots erg hard te stressen, ik had last van winderigheid en buikpijn alsof ik diarree had en had last van koud zweet. Hoort allemaal een beetje bij de stress dacht ik. Eenmaal binnen in het schoolgebouw had ik nog wat buikpijn maar voor de rest niets aan de hand. Ik heb m'n examen afgelegd en ben naar huis gegaan. Ik was redelijk moe omdat ik de ganse nacht had zitten studeren, dus besloot ik rond een uur of 2 's middags om even in bed te gaan liggen.
Plots kreeg ik een erge klop in mijn hart, ik greep direct naar mijn hart en sprong recht. Om de 2 minuten kreeg ik zo een klop, en het heeft enkele uren geduurd eer dat weg ging. Erna ben ik na wat research tot de conclusie gekomen dat het hier ging over zogenaamde extrasystolen, veroorzaakt door de stress hoogstwaarschijnlijk.

De dag erna had ik geen last meer van die extrasystolen zelf, maar wel van een wat krampachtig gevoel boven mijn hart, links van mijn borstbeen, tot onder mijn linkertepel. Het was soms een brandend gevoel, alsof er iemand met een naaldje in mijn linkerborst prikte. Dat gevoel heeft enkele dagen aangesleept maar echt pijn deed het niet... het was voornamelijk heel irritant en belemmerend, maar geen constante pijn. Toen ik op de plek drukte waar de pijn vandaan kwam deed het een beetje pijn dus vermoed ik dat het om Tietze gaat. Nu (inmiddels 3 weken verder ofzo) heb ik er nu en dan nog regelmatig last van, maar het duurt helemaal niet lang. Nu en dan eens een steek/krampachtig gevoel.. maar wat ik raar vind is dat sinds die extrasystolen (en sinds het begin van Tietze bij mij) er onder mijn linkertepel ongeveer een verdikking zit, als ik er op druk is het keihard, net een stuk bot. Kan dat kraakbeen zijn dat opgezwollen is door het syndroom van Tietze want ik weet niet of kraakbeen wel tot onder de tepel reikt? Ik maak me er zorgen om... Ik dacht dat het wel zou weggaan naarmate de stress minderde maar ik heb nu al 3 weken rust en geen stress en het gaat niet weg. Morgen ga ik naar de dokter en zal ik meer weten...

Hoi ssylvia,

erg bedankt voor je reactie!

Ik heb idd ook pijnstillers geslikt (paracetamol en ibuprofen wat onstekingsremmend is) maar het verlicht de pijn bij mij niet..

Ik heb de klachten nog steeds..maar ik heb al wat onderzoeken laten doen voor mn hart, want daar ben ik het meest bang voor dat het daar aan ligt, zo voelt het ook trouwens, maar gelukkig blijkt alles prima te zijn

Toch twijfel ik soms een beetje, maar daardoor krijg ik ook meer spanning. Ik heb nu, dat ik niet alleen durf te zijn, dit omdat ik de laatste weken vaak paniek/angst aanvallen krijg..Dan begint mn hart uit het niets ineens te bonken en denk ik dat ik door mn benen ga zakken..De reden dat ik ook zo bang ben voor deze klachten is omdat ze zó erg wijzen op erge dingen..maar dat hoeft dus helemaal niet! alhoewel..stress kan op den duur ook niet zo goed voor je zijn..

Ik zit al 3 maanden met deze angst dat er wat aan de hand is, dat ik daar op een gegeven moment alleen maar aan kan denken en het nergens anders over kan hebben..dat sluipt er gewoon in..Ik ben van nature vrolijk en spontaan, en toch is het mij overkomen. Zo ben ik dus in een vicieuze cirkel geraakt..Gelukkig heb ik veel lieve mensen om mij heen die mij erdoorheen helpen, en waarbij ik mn verhaal kwijt kan. En zij steunen mij heel erg. Daar ben ik ze erg dankbaar voor, want dat helpt al heel wat! Het kost hun natuurlijk ook veel energie en geduld om al dat gezeur van mij aan te moeten horen.. Maar zij zijn gelukkig wat nuchterder en houden mij met beiden benen op de grond..en dát moet je dan ook écht hebben..Zij denken dat het allemaal door stress komt.

Ik dacht eerst dat ik geen stress had, maar als je er serieus bij stil staat dan kan dat best zijn van een aantal gebeurtenissen van een paar maanden geleden die nú ineens de kop op steken..waarvan je dacht dat je er allang overheen was en er niet meer echt over nadenkt, maar onbewust wel dus..

Ik probeer nu elke dag wat ademhalingsoefeningen te doen, de drukkende pijn links bij mn borstbeen blijft, maar heel wat andere klachten zijn wel verminderd..
Ik moet het gewoon even wat tijd gunnen en gewoon op mn lichaam, én de uitslagen van de onderzoeken die ik gedaan heb, vertrouwen!..

Die drukkende pijn zou dus goed Tietze kunnen zijn..of althans "Costochronditis" (ofzoiets). Want bij mij zie je aan de buitenkant niets, het is niet rood of opgezwollen, en dat heb je bij Tietze weer wel.. Als je erop drukt doet het ook niet echt pijn, maar sommige delen zijn wél weer gevoelig..Ik heb het op mn borstrib zeg maar, dus die onder mn linkerborst..Dat is precies boven je hart..echt een hele enge plek, vandaar dat ik er af en toe naar van werd als ik daarbij te veel aan dacht.. Daar zit namelijk ook een drukkende pijn. Die ik constant voel, dus niet alleen als ik erop druk. Als ik erop druk moet ik de pijn dan ook echt opzoeken. Hebben meerdere mensen het daar ook op die plek? Dat zou ik graag willen weten!

Verder doet het met diep inademen soms best wel pijn, en trekt het soms door tot tussen mn schouderbladen. Maarja, zolang het allemaal geen kwaad kan, ben ik allang gelukkig Maar ik hoop wel dat het snel overgaat

Liefs, angelina

hey ik ben sarah en bijna 26,

Als ik dit allemaal lees ben ik toch wel een beetje opgelucht dat ik de dingen die jullie hebben, ik ook heb.

Bij mij is het al een half jaar bezig en begonnen met ademhalingsproblemen, het is precies of je een hartstilstand krijgt, heel beangstigend.

Heeft iemand van jullie ook momenten dat het beter gaat en dat je dan inees terug problemen hebt om te ademen? ik heb daarvoor ontzettend veel last gehad van mijn borstbeen en deze laten behandelen met lezerbehandeling, daarna is dat wel wat verminderd.
Maar de pijn is toch niet helemaal weg, het blijft toch altijd een zeer gevoelige plek.

groetjes

Ben ik wat blij dat ik dit 'forum' gevonden heb, ik heb sinds zo'n 3 weken last van een zwaar gevoel op de borst, moeilijkheden om normaal te ademen, pijn in de armen en 1 schouder in het bijzonder. Bij mijn huisarts kreeg ik ook te horen dat ik aan het syndroom van Tietse lijd. Veel meer uitleg kreeg ik er niet, wat kon ik er aan doen? Mijn houding aanpassen en "borst vooruit". That's it.. Hier ben ik natuurlijk niet blij mee, ben op zoek naar een osteopaat omdat iemand met ongeveer dezelfde klachten mij dit aanraadde. Hopelijk brengt dit wat soelaas want ik kan hier echt niet blijven mee leven! Ik ben van nature een angstig type en snel argwanend als ik hier of daar iets voel maar ja zoals eerder hier al gelezen denk ik ook vaak dat het aan mijn hart ligt en ja dan begin je te piekeren en blijf je in deze vicieuze cirkel.
Iemand die ervaring heeft met behandelingen, wees welkom!

Groetjes, Stefanie

Hoi, ik ben Bieke en 34,

Ben ik blij dat ik deze site lees!
Ik loop nu al zo een 4-tal jaren rond met pijnen in de borststreeK. De eerste keer dat ik met deze problemen geconfronteed werd, kreeg ik krampen in de borststreek en dacht ik dadelijk ook aan een hartinfarct.
Het resultaat was dat de huisdokter me doorverwees naar de spoedgevallendienst, maar ze stuurden me naar huis want de krampen waren na een uur of 3 voorbij getrokken. En zo gaat het bij mij meestal.

Wanneer ik een aanval krijg, duurt dit een aantal uren waarop ik ineen gedoken zit, me niet meer kan veroeren, nauwelijks nog kan ademen - zo lijkt - en de pijn trekt vervolgens naar de rug door zodat ook die gaat samenkrampen. Het enige wat een beetje helpt is zitten in een warm bad met de douchestraal op mijn borstkas gericht. Helaas kan ik die zelf niet vasthouden omdat de pijn ook tot in de arm uitstraalt en moet ik er mijn man roepen!

Deze aanvallen kwamen op zeer onregelmatige momenten terug soms met een tussenpoze van enkele weken, soms zelfs langer, soms ook weer veel korter. Vaak ook als ik verkouden was. Mijn huisdokter begreep het niet. Een dokter van wacht gaf me 2 maanden geleden dan maar medicate tegen een maagzweer.

Gelukkig vond ik uiteindelijk een derde opinie die me liet weten dat het waarschijnlijk het syndroom van Tietze zou zijn of een ontsteking van de tussenribspier (wat gelijkaardige symptonmen zou kunnen hebben). Zij heeft me voorlopig magnesium voorgeschreven omdat dit bekend staat om krampen te voorkomen en zeker geen kwaad kan zelfs al zou het niet voldoende kunnen helpen. Voor de rest kreeg ik ook de raad om te zorgen dat de borststreek geen kou vat, niet te veel stressen en op de houding te letten!

Ik vind het echter wel jammer dat de dokters Tietze zo slecht herkennen en dat je zo vaak het gevoel krijgt dat je met een denkbeeldige ziekte rondloopt. Daarom deed het me deugd op deze site te lezen dat er nog een aantal mensen met gelijkaardige problemen kampen en dat het niet tussen onze oren zit!

groetjes, Bieke

Hey iedereen, ik heb ondertussen al een afspraak te pakken gekregen bij een osteopate in de buurt Hopelijk geeft ze mij goed nieuws To be continued.. xx